Deze week las ik in het Nederlands Dagblad dat de Universiteit van Tilburg vandaag een eigen sociaal netwerk lanceert. Dit netwerk heeft als paradepaardje dat het meer rekening houdt met privacy dan elk ander netwerk. Zo kun je bijvoorbeeld groepen aanmaken en per groep in een andere rol verschijnen en je kunt zelfs per persoon bepalen welke zaken ze wel en niet van je mogen weten. Het is gemaakt naar aanleiding van een Europees onderzoek, Primelife en als het echt blijkt te werken, dan wordt het “systeem” open source gemaakt. Dit bericht deed me ineens denken aan iets waar ik zelf afgelopen zomer mee bezig was. Voor een niet nader te noemen hogeschool heb ik namelijk ook een onderzoek gedaan naar het gebruik van sociale netwerken en hoe dit ingezet kan worden om meer studenten naar een opleiding of school te halen en die ook daar te houden. Als voorbeeld heb ik toen zelf een ideaal netwerk geschetst voor ze (voor zover mogelijk, want ik had beperkte middelen).

Goed begin is het halve werk?

De beoogde hogeschool vond het een goed idee, maar het liep hier natuurlijk ook stuk op het budget. In mijn beleving was er niet veel geld voor nodig om zoiets mooi op te zetten, maar het is nog altijd moeilijk om hard te maken wat je ervoor terug krijgt. Een school is dan officieel wel geen commerciële instelling, zo gedragen ze zich af en toe wel. Zomaar experimenteren, dat doen we niet natuurlijk. Terwijl ik genoeg mogelijkheden zag om zo’n netwerk met alle bijbehorende leuke dingen heel goedkoop op te zetten. Helaas ontbrak het behalve budget ook aan mensen die een groepje wilden vormen om gewoon eens te beginnen met een opzetje.

Innovatie is experimenteren

Ik ben dus absoluut blij nu ik lees dat een universiteit zoiets wil doen. Gewoon experimenteren. Bij een andere hogeschool waar ik afgelopen jaar een aantal dingen heb mogen doen waren ze ook bezig met een eigen sociaal netwerk. Ook hier zie je weer terug dat vooral de hoge bazen toch resultaat willen zien. Je moet aantoonbaar kunnen maken dat het blije studenten oplevert, dat er meer studenten bijkomen als je zoiets doet en dat de kwaliteit van het onderwijs er niet onder lijdt. Want waar ze ook nog eens bang voor zijn is dat docenten geen toegevoegde waarde meer hebben. “Ze zoeken het toch wel op via internet” is een veelgehoorde klacht. Onzin natuurlijk. Studenten horen de docenten scherp te houden. Je kunt niet verwachten dat als je 5 jaar in het veld hebt gewerkt en daarna docent wordt, je wel genoeg weet om je studenten een tijdje bezig te houden. Je moet zelf ook moeite doen om up-to-date te blijven en dan steeds met nieuwe dingen komen. Als je zelf vernieuwend bent, hoeven je studenten zich niet te verlaten op informatie op internet.

In dit stadium bestaat geen mislukking

Ik ben er dus absoluut voor dat hogescholen en universiteiten pionieren op het gebied van integreren van sociale media en netwerken in het onderwijs. Heb je een beetje budget over, steek het hierin. Wees niet bang voor mislukking. In dit stadium kun je eigenlijk niet mislukken. Als je een netwerk opzet en de studenten en docenten zijn er blij mee, dan ben je al een succes. Verbeter je het dusdanig dat ze er nooit meer vanaf willen en is het iets wat in de toekomst nog uitgebreid kan worden, dan ben je een prachtig voorbeeld voor anderen. Daarmee verbeter je als school absoluut je concurrentiepositie.

Leuk: studenten betrekken

Leuk aan het ontwikkelen van zo’n eigen netwerk is, is dat je je eigen studenten erop los kunt laten. Iedere hogeschool of universiteit heeft immers wel ict-opleidingen en grafische opleidingen en wat marketingopleidingen. Laat ze samenwerken om een prachtig product neer te zetten, wat op deze manier dus niet veel kost en wat de studenten studiepunten oplevert. Ook integratie met binnenschoolse systemen kun je zo door de hardcore-techniekstudenten laten doen, bijvoorbeeld informatie uit het netwerk op lcd-schermen laten zien, een digitaal doorzoekbaar smoelenboek, gekoppeld aan het sociale netwerk, lesuitval via sms of e-mail laten verzenden en zo zijn er wellicht nog tig andere toepassingen te bedenken. Het betrekken van studenten (en docenten) zorgt er tevens voor dat je direct draagvlak hebt voor het gebruik van het netwerk. Wees dus creatief en wees niet bang om te falen.

Wat ik wil zeggen:

• Doe eens navraag over de behoefte aan een eigen netwerk
• Houd rekening met privacy
• Integreer alle binnenschoolse systemen (alles op 1 plek) met het netwerk
• Laat studenten toepassingen bedenken en/of maken
• Bedenk dat je pionier bent en nog niet kunt falen
• Maak je niet meteen druk over resultaat, vergelijk het met marketing, dat is soms ook natte vingerwerk
• Begin klein, breid het daarna uit

Voorwaarde voor een eigen (succesvol) netwerk is natuurlijk wel dat het gedragen wordt door je studenten en docenten. Maar bedenk wel dat je klanten de studenten zijn en dat je daarvoor dus dit soort dingen doet. Vraag dus bij alles eerst aan je studenten wat ze vinden en houd daar rekening mee.

Cases?

Los van al deze bovengenoemde punten zijn er natuurlijk nog veel andere zaken waar je rekening mee moet houden in zo’n proces. Schrijf die gewoon van te voren op, praat erover in een werkgroep en vraag desgewenst een kenner erbij (voor zover die al bestaan op dit gebied natuurlijk). Ik ben wel benieuwd naar meer cases van hogescholen en universiteiten die een eigen sociaal netwerk introduceren, liefst schoolbreed natuurlijk en niet slechts bij 1 opleiding.

Geen gerelateerde posts